ฉันเคยคิดว่าความรักนั้นมันคงง่ายดาย
ฉันเคยคิดว่าผู้คนหมื่นล้านคนและมากมาย
นั้นคงจะมีสักคน ที่จะเข้ามาโอบกอดฉัน
ครอบครองความรักฉันไว้
แต่เหมือนทุกคนที่เข้ามา แค่เพียงผ่านมาแล้วก็ไป
ทุกวันทุกปีที่พ้นมา ทุกเดือนกุมภาที่หมุนไป
ก็ไม่มีเลยสักคน ที่จะเข้ามาโอบกอดฉัน
แค่สักครั้ง จะเป็นไปได้ไหม
คนที่โทรมาถามว่าเหงาหรือเปล่า
คนที่เราอยากได้ยินเสียงในทุกเช้า
แค่คนคนนึง ที่เข้าใจฉันจริง ๆ ในแบบที่ตัวฉันเป็น
คนที่ร้องเพลงโปรดนี้ไปด้วยกัน
คนที่อยู่ด้วยกันแล้วดีกว่าในฝัน
เขาไปอยู่ที่ไหน
พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมนะ มันยากทุกที
พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมฉันต้องช้ำแบบนี้
เหมือนแพ้ทั้งที่ไม่ได้แข่ง
ท้อจนเริ่มจะหมดแรง
เหมือนยิ่งวิ่งออกตามหา
ก็ยิ่งไม่เจอ
ฉันยอมทุกอย่าง ฉันยอมทุกทาง แค่เพียง
ได้เจอคนนั้น ที่ฉันต้องการ
ไม่ว่าต้องแลกมาด้วยเงินทอง หรือว่าข้าวของอะไรก็ตาม
เฝ้าขอดวงดาวทุกคืน in the city
แค่เพียงสักคน ให้มายืนอยู่ตรงนี้
แต่เหมือนทุกคำภาวนา ของฉันคนนี้
ไม่มีใครที่ได้ยิน
คนที่โทรมาถามว่าเหงาหรือเปล่า
คนที่เราอยากได้ยินเสียงในทุกเช้า
แค่คนคนนึง ที่เข้าใจฉันจริง ๆ ในแบบที่ตัวฉันเป็น
คนที่ร้องเพลงโปรดนี้ไปด้วยกัน
คนที่อยู่ด้วยกันแล้วดีกว่าในฝัน
เขาไปอยู่ที่ไหน
พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมนะ มันยากทุกที
พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมฉันต้องช้ำแบบนี้
เหมือนแพ้ทั้งที่ไม่ได้แข่ง
ท้อจนเริ่มจะหมดแรง
เหมือนยิ่งวิ่งออกตามหา ก็พบว่า…
ทุก ๆ เรื่องที่ฉันเคยทำ
ทุก ๆ วันที่ออกไปค้นตามหาเธอ
มันช่างสูญเปล่า มันช่างสูญเปล่า
เพราะว่าเธอไม่มีตัวตน ชาตินี้คงไม่มีเหตุผล
ให้ฉันเฝ้าคอยเธอต่อไป
ควรต้องพอได้แล้ว ฉันควรต้องพอได้แล้ว
พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมนะ มันยากทุกที
พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมฉันต้องช้ำแบบนี้
เหมือนแพ้ทั้งที่ไม่ได้แข่ง
ท้อจนเริ่มจะหมดแรง
เหมือนยิ่งวิ่งออกตามหา ก็ยิ่งไม่เจอ
อีกกี่ฤดูร้อน ที่ฉันต้องช้ำใจ
อีกกี่ฤดูฝน ที่จะไม่มีใคร
อีกกี่ฤดูหนาว ที่ฉันต้องกอดตัวเองเอาไว้ตรงนี้
